Liefdevolle Vader in de hemel,

U weet hoe ik me voel,
ook als ik het zelf niet onder woorden kan brengen.
Er zijn mensen om me heen,
en toch voelt het leeg vanbinnen.

Ik verlang naar echte verbinding,
naar gezien worden zoals ik werkelijk ben.
Naar stilte die gedeeld wordt,
en woorden die raken in plaats van voorbijgaan.

Wilt U mijn hart aanraken waar het zich terugtrekt?
Wilt U mij laten zien dat ik niet vergeten ben,
niet alleen, niet over het hoofd gezien?

Breng mensen op mijn pad
bij wie ik gewoon mezelf mag zijn.
En help mij ook die ander te zien
die zich misschien net zo eenzaam voelt als ik.

Dank U dat U mij kent en nabij bent,
ook als anderen mij niet lijken op te merken.
U laat mij nooit los.

Amen.

“Geen woord ligt op mijn tong, of U, HEER, kent het ten volle. U omsluit mij, van achter en van voren, U legt uw hand op mij. Wonderlijk zoals U mij kent, het gaat mijn begrip te boven.”

Psalm 139:4-6 (NBV21)

Liefdevolle Vader in de hemel,

Soms raakt iets me dieper dan ik wil toegeven.
Woorden blijven hangen,
handelingen laten littekens na.
Vergeven lijkt dan groter dan ik aankan.

Toch weet ik dat U vergeeft.
Volledig, royaal, zonder terughoudendheid.
En U nodigt mij uit
om diezelfde weg te gaan.

Wilt U mij helpen
om los te laten wat wringt,
zonder te ontkennen wat pijn doet?
Geef me de moed om te kiezen voor genade,
ook als ik er nog niet ben met mijn gevoel.

Laat Uw vergeving doorwerken in mij,
zodat ik zelf ook vrij kom
van wat mij bindt aan het verleden.

Amen.

“Wees goed voor elkaar en vol medeleven; vergeef elkaar zoals God u in Christus vergeven heeft.”

Efeziërs 4:32 (NBV21)

Liefdevolle Vader in de hemel,

Soms weet ik niet wat ik moet zeggen.
Niet tegen U, niet tegen een ander.
De juiste woorden lijken te ontbreken,
of blijven steken in mijn keel.

U kent mij tot in het diepst van mijn hart.
U weet wat ik bedoel
nog voor ik het zelf begrijp.
En U verstaat ook mijn stiltes.

Wilt U spreken waar ik zwijg?
Wilt U troosten waar ik tekortschiet,
en nabij zijn in de ruimte tussen de woorden?

Leer mij luisteren met mijn hart,
en aanwezig zijn zonder veel te zeggen.
Laat Uw vrede mijn houding vullen
als mijn stem stilvalt.

Amen.

“En bovendien komt de Geest onze zwakheid te hulp; wij weten immers niet wat we in ons gebed tegen God moeten zeggen, maar de Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten.”

Romeinen 8:26  (NBV21)

Liefdevolle Vader in de hemel,

U kent mij helemaal.
Wat ik laat zien,
en wat ik verborgen houd.
U weet wat ik hoop,
wat ik vrees,
wat ik diep vanbinnen denk.

Toch vind ik het moeilijk
om mezelf echt te laten zien aan anderen.
Bang voor oordeel, afwijzing,
voor niet begrepen worden.

Leer mij leven in het licht van Uw liefde.
Een liefde die mij niet wegduwt,
maar draagt.

Geef mij moed om stap voor stap zichtbaar te worden,
bij mensen die veilig zijn.
En help mij ook een plek te zijn
waar een ander zichzelf durft te zijn.

Dank U dat ik bij U niets hoef te verbergen.

Amen.

“Want Ik ben de HEER, je God, Ik neem je bij je rechterhand en zeg je: Wees niet bang, Ik zal je helpen.”

Jesaja 41:13  (NBV21)

Liefdevolle Vader in de hemel,

Soms lijkt de nabijheid weg te glippen
in een relatie die ooit zo vertrouwd was.
Gesprekken worden korter, stiltes zwaarder.
Wat vanzelf leek te gaan, voelt nu moeizaam.

U bent een God van trouw,
die mensen aan elkaar verbindt door liefde.
Maar ook een God die ziet
hoe moeilijk het soms is om verbonden te blijven.

Wilt U mij helpen vol te houden
waar liefde vraagt om geduld?
Geef me openheid om te luisteren,
en zachtheid waar ik bitter dreig te worden.
Laat mij zien wat ik mag loslaten,
en wat ik juist mag bewaren.

U bent erbij, ook als de ander stil blijft.
Wees mijn bron van hoop
en mijn anker in deze onzekere ruimte tussen ons in.

Amen.

“Twee zijn beter dan één, want samen krijgen zij een goede beloning voor hun zwoegen. Want als zij vallen, helpt de één zijn metgezel overeind.”

Prediker 4:9-10a  (HSV)

Liefdevolle Vader in de hemel,

Soms voelt het alsof ik blijf geven
zonder dat er iets terugkomt.
Mijn tijd, mijn woorden, mijn aandacht.
Ik deel ze uit,
maar merk dat ik leeg begin te raken.

U bent een God die gul geeft,
zonder voorbehoud,
maar U bent ook de bron die zelf nooit uitgeput raakt.
En ik ben maar mens.

Leer mij zien wat liefdevol geven is
en wat grenzeloos wegcijferen.
Laat me vrijgevig blijven zonder mezelf te verliezen.
Help me eerlijk te kijken
naar wat gezond is in deze relatie
en waar ik U mag vragen om herstel.

Dank U dat U niet meet met menselijke maat,
maar mij ziet, hoort en voedt
waar ik zelf tekortkom.

Amen.

“Kom allen bij Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, Ik zal jullie rust geven.”

Mattheüs 11:28  (NBV21)